Vera Verheldert #8: autisme en het ontbreken van ik-referentie

Een warme ontmoeting van autist naar autist, waarin deze persoon sinds jaren weer ontspanning voelt in contact. Vera spreekt over het ontbreken van ik-referentie, wat dat betekent en waarom mensen met ASS een hekel hebben aan regels.

5 reacties op “Vera Verheldert #8: autisme en het ontbreken van ik-referentie”

  1. Deze inzichten zijn exact wat de wereld nodig heeft. De wereld moet van binnenuit gaan begrijpen wat autisme is en er van willen leren. We moeten leren luisteren naar mensen met autisme. Autisme is een gave die nog niet goed begrepen wordt. We hebben elkaar allemaal nodig, laten we van elkaar leren. 💖

  2. Ik ben geen autist. Maar ik heb jullie gesprek met verwondering en nieuwsgierigheid bekeken… Omdat ik totaal geen vooringenomen beeld had van wat een autist is of hoe hij/zij de wereld ervaart (ik heb er totaal geen verstand van). Maar ik moet zeggen dat ik enorm door jullie gesprek geraakt ben. Wat een mooie en vooral hele pure mensen zijn jullie. Dankjewel voor het delen van deze inzichten en het delen van jullie innerlijke wereld met ons. Ook als niet autist was dit heel leerzaam voor me en kon ik precies voelen wat jullie bedoelden… So thank you. 🙂 <3

  3. Waauw. Ik ben jaren leerkracht voor kinderen met autisme. Ik voelde reeds aan dat mensen met autisme vaak zeer sensitief zijn en veel gevoel hebben. Nu weet ik ook waarom dat zo is vanuit mijn IK-referentie. Ik voel er mij alleszins heel blij mee dat ik deze video heb gezien en deze kennis kan meenemen in mijn klaslokaal.

  4. Een groot feest van herkenning en verwondering. Ineens voel ik dat ik leef, weer mag leven. Zo bijzonder. Hier was ik al zolang naar op zoek. Dankjewel Vera
    ps eigenlijk zou ik heel veel willen zeggen, maar ik heb geen woorden ervoor. Het gevoel is onmenselijk groot.

  5. Hey Vera, dit is ZO FANTASTISCH GOED! Wat een geweldige ontdekking van je. Ik wens je heel erg toe dat je dit aan heel veel mensen mee kan geven. Zo heerlijk om een echte expert aan het werk te zien. Wat een andere kijk op autisme. Ik herken er zelf ook wat dingen van en het klinkt heerlijk om die ‘ik’ gewoon weg te gooien.
    Ik had er nog nooit zo tegenaan gekeken. Het legt een aantal puzzlestukjes op hun plek. Een ik-referentie voor de toekomst is eigenlijk een soort toneelstukje, je weet immers nog niet hoe het gaat zijn.

    Het doet ook iets met mij, zonder autisme, maar niet neurotypisch. Ik vraag me af wat de meeste mensen die bezig zijn met zelfontwikkeling hieraan kunnen hebben. Als je bezig bent met grenzen, behoeften, wensen, dan kun je die in principe niet weten in de toekomst. Daar loopt iedereen dus tegenaan, of niet? Wat interessant!
    Ik help mensen met paniekstoornis, ik herken een analogie tussen ons, dat mensen er helemaal verkeerd tegenaan kijken, waardoor het een heel groot probleem wordt, terwijl het heel eenvoudig kan zijn en er zelfs veel moois onder zit.
    Ik juich je toe! Veel succes.
    Warme groet,
    Mike Hoffmeister

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.